Šta otkriće iz Šigoa govori o inteligenciji ranih ljudi u Aziji i kako menja pogled na tehnološku evoluciju

Arheološka otkrića sa nalazišta Šigou u centralnoj Kini dovode u pitanje dugo držane pretpostavke o tehnološkoj evoluciji ranih ljudskih predaka i njihovu sposobnost da razvijaju složene alate znatno ranije nego što se mislilo.

Ovi pronalasci, opisani u studiji objavljenoj u Nature Communications, ukazuju da su zajednice koje su živele u tom delu sveta pre oko 160.000 godina izrađivale sofisticirane kamene alate i koristile napredne tehnike obrade — što predstavlja jedne od najranijih poznatih tragova složene izrade alata u Istočnoj Aziji i sugeriše da takva tehnologija nije bila ograničena samo na Afriku i Evropu, kao što se dugo verovalo, navodi SciTech Daily.

Preporučujemo

Istraživanja su obavljena na lokalitetu Šigou, u provinciji Henan, gde su naučnici otkrili više od 2.600 kamenih alata i delova koji pokazuju znake promišljene izrade i primene različitih tehnika.

Među najznačajnijim nalazima su kompozitni alati — to jest alati koji su bili sastavljeni od više delova, poput kamenih sečiva pričvršćenih na drške ili drveni nastavak, što zahteva značajan nivo planiranja i koordinacije pri izradi. Ovakvi alati predstavljaju ranu poznatu upotrebu kombinovanih materijala u svrhu poboljšanja funkcionalnosti, što je do sada smatrano retkom i znatno kasnijom inovacijom u ljudskoj tehnologiji.

Ovi nalazi pokazuju da su hominini u istočnoj Aziji tokom srednjeg pleistocena bili značajno inovativniji i prilagodljiviji nego što se ranije pretpostavljalo. Tradicionalno, arheolozi su verovali da su rane tehnologije kombinovanja materijala i složenije oblike izrade alata razvili prvenstveno stanovnici Afrike i Evrope, a da su populacije u Aziji koristile jednostavnije i konzervativnije tehnike.

Međutim, nalaz kompozitnih alata u Šigou ukazuje da su grupe iz ovog regiona takođe posedovale visok nivo tehničkog znanja i sposobnost rešavanja praktičnih problema, poput optimizovanja oruđa za različite zadatke.

Kameni alati iz Šigoa periodično datiraju između pre oko 160.000 i 72.000 godina, što pruža dug vremenski niz tehnoloških promena i inovacija preko gotovo 90.000 godina. To znači da tehnologija izrade alata nije bila statična ili ograničena na jednu fazu razvoja, već se razvijala i prilagođavala tokom dugog perioda — pokazatelj da su rani hominini mogli da uče i prenose znanje kroz generacije.

Jedan od ključnih aspekata ovog otkrića jeste i njegova implikacija na razumevanje biološke i kulturne raznovrsnosti ranih hominina u Aziji. U istom periodu su prisutne različite vrste hominina, kao što su Homo longi i Homo juluensis, kao i moguće rane populacije Homo sapiens. Iako nije tačno utvrđeno koja je vrsta napravila alate pronađene u Šigou, njihova složenost ukazuje na visok nivo kognitivne sposobnosti i sposobnost upotrebe apstraktnog razmišljanja u rešavanju praktičnih zadataka.

Ovo otkriće ne samo da proširuje našu sliku o razvoju tehnologije i kulture van Afrike i Evrope, već preispituje određene osnovne pretpostavke u paleoantropologiji. Nalazi iz Šigou sugerišu da su ranije populacije u istočnoj Aziji imale razvijene metode obrade alata koje su bile konkurentne onima iz drugih delova sveta, što zahteva redefinisanje modela migracije, interakcije i tehnološkog razvoja hominina u pleistocenu.

U širem kontekstu, ova otkrića doprinose aktuelnoj debati o tome kako i gde su se razvijale složene sposobnosti izrade alata i tehnološkog inoviranja kod ranih ljudi, i podsećaju da evolucija ljudske kulture nije linearni proces koji se ograničava na jedno geografsko područje.

Umesto toga, sve više dokaza ukazuje na to da su različite grupe hominina širom sveta nezavisno razvijale tehnološke sposobnosti prilagođene svojim uslovima života — što našu predstavu o ranim „primitivnim“ populacijama čini mnogo bogatijom i kompleksnijom.

(Telegraf Nauka / SciTech Daily)