Slonov zub star 700.000 godina otkriva izgubljeni svet u kom su živeli rani ljudi

Izuzetno očuvan zub slona, star skoro 700.000 godina, otkriva iznenađujuće bujan preistorijski svet u kom su džinovski slonovi i rani ljudi živeli jedni pored drugih.

Otkriven u severnom Izraelu pored drevnog kamenog oruđa, zub je pripadao slonu sa ravnim kljovama, jednom od najvećih kopnenih sisara ledenog doba. Ovaj drevni zub takođe daje naučnicima izvanredan uvid u svet koji je postojao pre skoro 700.000 godina.

Preporučujemo

Fosil pomože istraživačima da rekonstruišu iznenađujuće bujan preistorijski svet pun šuma, reka, vlažnih područja i vegetacije. To drevno okruženje je podržavalo život ogromnih slonova i nekih od najranijih ljudskih populacija u regionu, pokazujući kako je pristup vodi i prirodnim resursima možda pomogao našim precima da prežive i da se kreću između kontinenata.

Otkriće stiže sa arheološke lokacije Gešer Benot Jakov, gde su rani ljudi prizvodili kameno oruđe pre više stotina hiljada godina. Ostaci slona su iskopani zajedno sa ručnim klinovima i sečivima napravljenim od bazalta, vulkanske stene. Ovi alati pripadaju ašelskoj kulturi, jednoj od najstarijih i najrasprostranjenijih tehnologija kamenog oruđa u ljudskoj istoriji.

Istraživači pod vođstvom Univerziteta u Haifi ispitali su veliki kutnjak slona i fragmente kljove pronađene na lokaciji Gešer Benot Jakov, u dolini reke Jordan, južno od doline Hula.

Fosili potiču od vrste Palaeoloxodon antiquus, poznate kao slon sa ravnim kljovama. Ova ogromna preistorijska životinja je bila među najvećim kopnenim sisarima pleistocena, geološkog perioda koji je obuhvatio najnovija ledena doba.

Umesto da se fokusiraju na samu životinju, naučnici su njen zub tretirali kao zapis o svetu u kom je živela. Zubi mogu sačuvati hemijske informacije o ishrani i okruženju životinje, omogućavajući istraživačima da proučavaju uslove životne sredine od pre više stotina hiljada godina.

Radi otkrivanja tih informacija, kombinovali su nekoliko naučnih tehnika, uključujući CT skeniranje, 3D rekonstrukciju, mikroskopsko ispitivanje istrošenosti zuba, izotopsku geohemiju i analizu polena. CT snimanje je omogućilo da se ispita unutrašnja struktura fosila, dok su hemijska merenja i mikroskopski dokazi pomogli u kreiranju slike drevnog staništa.

Rezultati su ukazali na izuzetno postojan predeo koji je sadržao šumovita zemljišta, otvorene travnate površine, močvare, reke i plitka vodena tela. Merenja izotopa ugljenika sugerisala su da je slon živeo u okruženju sa pouzdanim snabdevanjem vodom. Istovremeno, polen sačuvan u obližnjim sedimentima otkrio je raznolike biljke iz vlažnih područja i akvatičnu vegetaciju.

Svi ovi nalazi sugerišu da je region obezbeđivao raznoliko i produktivno okruženje sposobno da podrži i džinovske sisare i rane ljudske zajednice.

Drevna oaza duž bitne rute ljudskih migracija

Lokacija ovog preistorijskog predela čini otkriće naročito značajnim. Dolina Hula leži unutar Levantskog koridora, prirodnog prolaza koji povezuje Afriku i Evroaziju i koji je imao važnu ulogu u kretanju drevnih ljudi i životinja.

Istraživači veruju da je ovo područje funkcionisalo kao relativno stabilno ekološko utočište, održavajući vitalna staništa i resurse tokom dugih perioda. Njegove reke, vlažne oblasti, šume i travnate oblasti davale bi pouzdane izvore vode, vegetacije i životinja za populacije koje su putovale kroz taj region.

Za rane ljude, pristup takvim okruženjima mogao je predstavljati razliku između preživljavanja u nepoznatoj oblasti i nemogućnosti održanja populacije. Razumevanje ovih staništa može pomoći da se objasni kako su se drevne ljudske grupe kretale kroz taj region i prilagođavale promenljivim uslovima životne sredine.

„Razumevanje kako su ljudi i životinje reagovali na promene u životnoj sredini pre više stotina hiljada godina pomaže nam da bolje razumemo sile koje su oblikovale našu vrstu“, kažu istraživači.

Nalazi ističu značaj proučavanja drevnih predela zajedno sa fosilima i artefaktima koji su u njima pronađeni. Rekonstruišući okruženja koja su podržavala preistorijski život, istraživači mogu bolje shvatiti uslove koji su uticali na preživljavanje i migraciju ranih ljudi.

Dostupnost vode, vegetacije i životinjskih resursa oblikovala je mesta gde su ljudi i životinje mogli da prežive. Vlažna područja, reke i šumovite površine u dolini Hula pomogle su u održavanju života duž jednog od najranijih migracionih koridora na planeti, dajući retku priliku da se razumeju ekološki uslovi koji su podržavali i životinje i ljudske populacije pre skoro 700.000 godina.

(Telegraf Nauka/Science Daily)