70 godina su verovali da čuvaju fosile mamuta: Analiza izotopa i DNK otkrila nešto neverovatno… i MNOGO veće

U arhivama Muzeja severa Univerziteta Aljaske više od 70 godina čuvali su se ostaci za koje se verovalo da su fosili mamuta. Tokom muzejskog programa „Usvoji mamuta“, koji je omogućio ljudima da sponzorišu testiranje pojedinačnih fosila, ovi drevni ostaci izvađeni su iz fioka i urađeno je datiranje pomoću radioaktivnog ugljenika, piše Phys.org.

Usledilo je ogromno iznenađenje.

Preporučujemo

Rezultati su pokazali da su kosti stare između 1.854 i 2.731 godine, što je izazvalo šok. Razlog je jednostavan – koliko se zna, džinovi ledenog doba izumrli su pre oko 13.000 godina, pa je ovaj rezultat značio ili da se slučajno došlo do revolucionarnog otkrića ili da je napravljena neka greška.

Istraživači Univerziteta Aljaske u Ferbanksu odlučili su da istraže malo dublje, a studiju o tome objavili su u Journal of Quaternary Science.

Prvo su uradili analizu stabilnih izotopa na fosilima, koji su zapravo dva kružna koštana diska iz kičme. Rezultati su pokazali nivoe azota i ugljenika koji su tipičniji za stvorenja koja žive u okeanu nego za ona koja žive na kopnu. Naknadna DNK analiza otkrila je da kosti uopšte nisu ostaci mamuta, već da su pripadale oštrokljunom kitu i severnopacifičkom pravom kitu.

- Naša istraživanja su kulminirala DNK analizama dva primerka, čime je potvrđen identitet kitova i potkrepljeni naši nalazi o stabilnim izotopima – naveli su istraživaći.

Pošto je tim sada znao da su to morska stvorenja, morali su ponovo da kalibrišu datiranje radioaktivnim ugljenikom, jer je ugljenik koji apsorbuju morski organizmi stariji od onog koji apsorbuju kopneni organizmi. Ovo je potvrdilo da su kitovi stari otprilike 1.100 i 1.800 godina. Ali to nije bio kraj priče.

Fosili su otkriveni 1950-ih godina u rudnicima zlata u Dom Kriku, blizu Ferbanksa, otprilike 400 kilometara od najbliže obale.

Pa kako su onda ovi drevni kitovi završili zakopani duboko u unutrašnjosti Aljaske?

Autori studije predlažu nekoliko teorija.

Jedna je da su preplivali stotine kilometara uz Jukon i Tananu pre nego što su uginuli, mada se to smatra malo verovatnim za pravog kita, jer je to veliko stvorenje koje se hrani planktonom kojeg nema u rekama.

Druga teorija sugeriše da su drevni ljudi trgovali kostima ili ih doneli u unutrašnjost sa obale kako bi ih koristili kao alat. Ali možda je najjednostavnije objašnjenje da je u pitanju administrativna greška. Kada su fosili prvi put prikupljeni, možda su stavljeni u kutiju sa oznakom „Ferbanks“ umesto u onu sa oznakom neke priobalne lokacije.

Iako se ispostavilo da kosti nisu najmlađi mamut na svetu, ovaj poduhvat pokazuje koliko istraživački programi otvoreni za javnost mogu biti dragoceni, jer, kako istraživači navode: „Nenamerni nusproizvod napora poput ovog... jeste otkrivanje neočekivanih nalaza“.

(Telegraf Nauka/Phys.org)