Svemirska putovanja duža od 90 dana povezana sa većom stopom preloma kuka kod astronauta

Novo istraživanje otkriva da je stopa preloma kuka kod astronauta nakon svemirskih letova dužih od 90 dana veća nego nakon kraćih svemirskih letova ili kod ljudi koji nisu astronauti. Nalazi studije naglašavaju potrebu za širom procenom dugoročnog zdravlja skeleta kod astronauta.

Nacionalna aeronautička i svemirska administracija (NASA) planira više misija dužih od šest meseci u svemiru, uključujući komercijalne aktivnosti u niskoj Zemljinoj orbiti, dovršenje prve misije sa posadom na Južni pol Meseca 2028. godine i razvoj održivih površinskih kapaciteta na Mesecu kao pripremu za Mars.

Preporučujemo

Više ljudi koji provode više vremena u vanzemaljskom istraživanju moglo bi da naškodi dugoročnom zdravlju skeleta astronauta koji su izabrani zbog svoje fizičke spremnosti i optimalnog zdravlja.

Gubitak mase mišića i kostiju izazvan mikrogravitacionim okruženjem u svemiru se često javlja među astronautima i ukazuje na rizik od slabosti skeleta dok se telo prilagođava da ne bude u upotrebi.

Istraživači iz Svemirskog centra Džonson kažu da ljudi ne osećaju efekte gubitka koštane mase. Nakon povratka iz svemira i osećaja stabilnosti ili oporavka, astronauti mogu da nastave sa fizički zahtevnim aktivnostima uprkos skeletnim promenama nastalim zbog produženog nekorišćenja.

Bolje razumevanje zdravlja kostiju nakon svemirskog putovanja moglo bi pomoći astronautima, pacijentima i lekarima u proceni dugoročnih zdravstvenih problema, određivanju odgovarajuće nege i smanjenju rizika od povrede.

Duže misije, raniji prelomi kuka

„Iako su dosadašnji podaci o gubitku koštane mase u vezi sa svemirskim letovima dosledni, značajno ograničenje je tačnost, pošto je uzorak mali, a svemirski letovi su retki“, kažu naučnici iz Bolnice za specijalnu hirurgiju u Njujorku.

Da bi prevazišli ovo statističko ograničenje, istraživači su anketirali astronaute o svim prelomima prijavljenim tokom godišnjih kliničkih pregleda i analizirali podatke koristeći Bajesovo probabilističko modeliranje. Nisu pronašli veću stopu za sve prelome, ali je stopa preloma kuka bila veća nakon svemirskih misija dužih od 90 dana.

Prelomi kuka su se javljali u mlađoj dobi nego što bi se očekivalo u populaciji ljudi koji nisu astronauti, a stopa je bila veća nego pre dugotrajne misije ili među astronautima koji nisu bili izloženi svemirskom putovanju.

„Dešavanje preloma kuka u dobi ranijoj od očekivane nakon dugotrajne svemirske misije predstavlja klinički dokaz da gubitak koštane mase izazvan svemirskim putovanjem može dovesti do stvarnih dugoročnih posledica u vidu preloma“, kažu istraživači.

Detaljniji snimci za sigurniji oporavak

Istaknuta je potreba da se program NASA za nadzora stanja kostiju proširi dalje od merenja gustine minerala pomoću dvoenergetske rendgenske apsorpciometrije da bi se bolje procenio dugoročni rizik od preloma.

NASA je nedavno počela da uvodi snimanje kvantitativnom kompjuterizovan tomografijom pre i posle misije u svemiru. Ti snimci mogu da obezbede detaljnije informacije o različitim delovima kosti i da li su se astronauti potpuno oporavili. Bez tog uvida, astronauti bi mogli da se izlože prevelikom opterećenju pre oporavka.

Radi ublažavanja ovih rizika, istraživači predlažu preventivne mere koje bi očuvale osnovno zdravlje skeleta astronauta. Potpuniji opis promena u masi, gustini, strukturi i mikroarhitekturi kostiju usled svemirskih letova pomoći će da se utvrdi koje su intervencije —lekovi, vežbanje ili prilagođavanje ishrane — najkorisnije za dugoročno zdravlje skeleta.

(Telegraf Nauka/Phys.org)