Lekovi za mršavljenje povezani sa povećanim rizikom od gubitka kose

Sve popularniji lekovi za dijabetes tipa 2, ali i za mršavljenje – agonisti receptora glukagonu sličnog peptida-1 (GLP-1) poput ozempika, vegovija, moundžara… - povezani su sa povećanim rizikom od gubitka kose (alopecije) kod odraslih osoba sa dijabetesom tipa 2. To je pokazala studija objavljena u žurnalu The BMJ.

Iako je apsolutni rizik nizak, svest o ovom potencijalnom efektu može pomoći u donošenju zajedničkih odluka o lečenju, navode istraživači, a saopštila je BMJ Group.

Preporučujemo

Alopecija je već prijavljivana kao mogući neželjeni efekat GLP-1 agonista receptora, posebno semaglutida i tirzepatida. Međutim, nedostaju studije koje procenjuju rizik od alopecije povezan sa GLP-1 agonistima receptora u poređenju sa drugim lekovima za dijabetes.

Kako bi ovo ispitali, istraživači su koristili elektronske podatke pacijenata iz Zdravstvenog sistema Univerziteta u Pensilvaniji (Penn Medicine) da uporede stope alopecije kod odraslih sa dijabetesom tipa 2 koji su počeli da koriste GLP-1 agoniste receptora ili druge vrste lekova za dijabetes poznate kao SGLT-2 inhibitori ili DPP-4 inhibitori.

Ukupno je 12.004 pacijenata koji koriste GLP-1 agoniste receptora upoređeno sa 15.221 korisnikom SGLT-2 inhibitora, dok je dodatnih 11.964 korisnika GLP-1 upoređeno sa 11.233 korisnika DPP-4 inhibitora u periodu između januara 2019. i septembra 2024. godine.

U poređenju sa korisnicima SGLT-2 inhibitora, korisnici GLP-1 agonista receptora bili su mlađi (prosečna starost 58 naspram 65 godina), imali su viši indeks telesne mase (36,2 naspram 32,3) i niže stope kardiovaskularnih i hroničnih bolesti bubrega. Slično tome, korisnici GLP-1 bili su mlađi (prosečna starost 58 naspram 67) i imali su viši indeks telesne mase (36,2 naspram 31,3) od korisnika DPP-4 inhibitora.

Nakon prilagođavanja potencijalno uticajnim faktorima, uključujući starost, pol, etničku pripadnost, već postojeća stanja, upotrebu drugih lekova i indeks telesne mase, upotreba GLP-1 agonista receptora bila je povezana sa 37% većim rizikom od alopecije nego upotreba SGLT-2 inhibitora (6,91 naspram 5,04 na 1.000 osoba-godina) i 68% većim rizikom nego upotreba DPP-4 inhibitora (6,53 naspram 3,89 na 1.000 osoba-godina).

Foto: Shutterstock

Dalje analize su ukazale na to da je povezanost bila specifična za neožiljnu alopeciju (gde folikuli dlake ostaju netaknuti, ostavljajući mogućnost za ponovni rast) uz povećan rizik od 53% u odnosu na SGLT-2 inhibitore, odnosno 72% u odnosu na DPP-4 inhibitore.

Autori ističu da je brz gubitak težine dobro poznat okidač za opadanje kose i da takođe može dovesti do nedostatka gvožđa ili cinka, što remeti ciklus rasta kose. Hormonalne promene takođe mogu biti relevantne, napominju oni, mada su potrebne dalje studije kako bi se razjasnili osnovni mehanizmi.

Oni takođe priznaju nekoliko ograničenja studije. Na primer, nedostatak kliničkih informacija ograničio je njihovu sposobnost da procene detalje kao što su ozbiljnost, obim, trajanje i reverzibilnost alopecije nakon prekida lečenja. Takođe ne mogu isključiti mogućnost da su drugi neizmereni faktori mogli uticati na rezultate.

Međutim, navode da je ovo bila rigorozna studija zasnovana na visokokvalitetnim podacima iz velike reprezentativne kohorte i da su rezultati bili dosledni nakon dodatnih analiza, što ukazuje na to da su pouzdani.

Shodno tome, oni zaključuju: „Naši nalazi proširuju prethodne anegdotske signale o bezbednosti i pružaju sistematičnije dokaze za informisanje kliničke svesti o ovom potencijalnom neželjenom efektu.“

(Telegraf Nauka/BMJ Group)